Εισαγωγή

Το πρόγραμμα PSYCHO RESCUE είναι μία ενέργεια-έρευνα που προωθήθηκε και θεμελιώθηκε από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Leonardo da Vinci.
 Γενικά, οι στόχοι του PSYCHO RESCUE επικεντρώνονται στον ορισμό και την ανάπτυξη της επαγγελματικής εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών τεχνασμάτων και ευκαιριών, οι οποίες θα μπορούσαν να σχετίζονται με τους εργαζόμενους Ψυχικής Υγείας στα πλαίσια της Κοινότητας (CMH care workers).
Για το σκοπό αυτό, λαμβάνουμε υπ’όψιν μας δύο βασικά θέματα: από τη μια μεριά τη δυνατότητα μεταβίβασης των διαφορετικών μορφωτικών και επαγγελματικών συστημάτων που υπάρχουν στις χώρες που σχετίζονται με το πρόγραμμα, και από την άλλη τη δυνατότητα εφαρμογής των αποτελεσμάτων και συμπερασμάτων τους απέναντι στα διαφορετικά συστήματα Ψυχικής Υγείας και τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.
Οι στόχοι αυτοί έχουν επιτευχθεί με την ουσιαστική συνεργασία, τη συμμετοχή και τη συστηματική σύγκριση των εργαζομένων, των άμεσα εμπλεκόμενων και των ατόμων που κατέχουν θέσεις κλειδιά, οι οποίοι σχετίζονται με την οργάνωση και τη διαχείριση των ευκαιριών και των δομών ψυχιατρικής στεγαστικής φροντίδας και υπηρεσιών στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ιδιαίτερη αναφορά στις χώρες – συνεργάτες που ασχολούνται με το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Εξετάσαμε και αναλύσαμε τα νομοθετικά οργανωτικά πλαίσια, τις πολιτικές της Ψυχικής Υγείας, την οργάνωση των υπηρεσιών, καθώς επίσης το βαθμό των καινοτόμων προγραμμάτων φροντίδας τα οποία προσβλέπουν στα μέσα φροντίδας και μεταχείρισης βασισμένα στην κοινότητα, μέσω της οριστικής εξουδετέρωσης της προσέγγισης της «κηδεμονίας» (Killaspy, 2007; Fioritti & al, 1997; Barham, 1998; Barbato, 1998; Cooper, 2001; Becker & al, 2001; D’Avanzo & al, 2003; Höppener & al, 2001).
Αυτό μας επέτρεψε να αντιληφθούμε και να διεξάγουμε ένα σταθερό και ομοιογενές προϊον, το οποίο είναι ικανό να εξετάζει και τις δύο διαφορετικές επαγγελματικές όψεις, και τα ποικίλα εθνικά και/ή τοπικά οργανωτικά μοντέλα.
Το οργανωτικό πλαίσιο του PSYCHO RESCUE είναι εμπνευσμένο από τις πιο πρόσφατες έννοιες σχετικά με την κοινοτική προσέγγιση (Mosher & Burti, 1989; Thornicorft & Szmukler, 2001; Anthony & al, 2002) οι οποίες θεμελιώθηκαν ως οι κυριότερες παγκοσμίως αναγνωρισμένες και συνοψίζονται παρακάτω:

• Περιβάλλον: υπηρεσίες που είναι κοντά στους φυσικούς χώρους που ζουν και διαμένουν οι λήπτες σε αντίθεση με χώρους που επιβάλλονται στον παροχέα.
  
  
• Στόχος: όχι μόνο συμπτώματα και ανικανότητες, αλλά η αξιολόγηση και η ενδυνάμωση του ατόμου, της οικογένειας και των κοινοτικών πηγών επίσης.
  
  
• Μεθοδολογία: επικέντρωση στην αξιολόγηση των αναγκών και των προσωπικών στόχων ζωής, να ελαχιστοποιείται η «ιδρυματοποίηση» (σε όλες τις μορφές της), να μεταχειρίζονται ευνοϊκά τα διαδικτυακά θεμελιωμένα μοντέλα παρέμβασης που είναι σε θέση να υποστηρίξουν την ενσωμάτωση των ανθρώπων στην κοινότητα.

Κάνουμε μια επιλογή να μειώσουμε το πεδίο της έρευνας και της εφαρμογής στις κοινοτικά βασισμένες υπηρεσίες στη βάση δύο θεωρήσεων. Πρώτον, είμαστε ενήμεροι ότι η ανάγκη μιας ευρείας τυπολογίας υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας δε θα μας επέτρεπε να αναπτύξουμε ένα σταθερό και κατάλληλο προϊον. Δεύτερον, η επιλογή μας ήταν βαθιά επηρεασμένη από τις πρόσφατες πολιτικές στο χώρο της Ψυχικής Υγείας οι οποίες υποδηλώνουν ότι η προσέγγιση βασισμένη στην κοινότητα είναι η πιο κατάλληλη (με όρους της αποτελεσματικότητας και της ισορροπίας μεταξύ κόστους και οφέλους) για τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του ατόμου και της μοντέρνας κοινωνίας (Thornicroft & Tansella, 2004; McDaid & Thornicroft, 2005; Knapp & al, 1995; Trieman & al, 1999; Leff & Trieman, 2000).